Bel 0314 389100 of e-mail naar info@prakticon.com

Kerstdiner Prakticon in het Onland groot succes

Geplubliceerd op: 19-12-2014

Hieronder een overzicht van de twee diners in het Onland.
Het was een mooie avond met een een mooi kerst gedicht op het eind.

 

Ik brand een kaars!

 

Als ik straks thuis kom brand ik een kaars , voor iedereen voor wie dat nodig mocht zijn. Voor elk mens geraakt door verdriet en door pijn.

Voor het slachtoffer van zinloos geweld, en de ouders die hierover worden gebeld.  Voor de vermiste meisjes die naar de verre vakantie hebben uitgekeken, maar wat een uiteindelijk een vreselijke tocht is gebleken.

Voor de verslaafde junk en de zwervende medemens, die ik zo graag een beter leven wens. Voor hen die moeten vechten voor het leven, omdat hen een vreselijke ziekte is gegeven.  En iedere dag voor het slapen gaan bidt en vreest, dat dit niet zijn laatste is geweest.

Ik brand een kaars voor de vluchteling uit gevaarlijk oorlogsgebied, die geen licht meer aan het einde van de tunnel ziet. Op de vlucht voor hun leven het geboorteland verlaat, hier te gast is maar zich niet welkom voelt maar gehaat!

Ik brand een kaars voor iedereen die bij  vlucht MH 17 is omgekomen, en de Familieleden van hen die nooit meer in de armen worden genomen. Voor het vergeten kind dat niets meer heeft, geen voedsel, water zelfs geen huis en nooit het gevoel zal kunnen hebben: IK BEN THUIS!

Mijn vraag aan jullie allemaal aanwezig op dit moment, Denk nu eens goed na of jij ook zo iemand kent of bent. Verdient die iemand een kaarsje om voor hem of haar te branden, neem er dan straks één in je handen. Want wat is nou geen mooier  en toch klein gebaar. Dan een lief klein kaarsje te branden voor elkaar. Laat het lichtje ervan dan snel verschijnen, voor het raam achter de gordijnen. En als je dan naar buiten kijkt net voor het slapen gaan. En je overal die lichtjes voor het raam ziet staan. Dan mag je met trots een traan of lach misschien.

Zachtjes tegen je zelf zeggen; Ik laat het zien!

Op een dag vroeg een lerares aan haar leerlingen de namen van alle klasgenoten op een papier te schrijven en naast de naam wat ruimte vrij te laten. Daarna zei ze: “Schrijf achter iedere naam op je blaadje het beste dat je over die persoon kunt verzinnen”. “Achter iedere naam MOET iets staan”.

De opdracht duurde het hele lesuur en aan het einde van de les werden alle ingevulde blaadjes ingeleverd bij de juf. In het weekend maakte de juf voor iedere leerling een eigen blad met daarop alle leuke en positieve opmerkingen erop.  De maandag erop nam ze de lijsten mee en gaf deze aan de betreffende leerlingen. De leerlingen waren in het begin heel stil en aandachtig aan het lezen, maar al snel hoorde je allemaal geroezemoes in de klas. “Ben ik dat”? “is dat echt zo?” “Ik wist niet dat anderen zo positief over mij dachten”. Daarna verdwenen de blaadjes in de portfolio map en werd er lang niet meer over gesproken. De juf wist niet of de kinderen er onderling nog wel eens over spraken en of ze het met hun ouders hadden besproken, maar dat was ook niet het belangrijkste. De oefening had het gewenste effect al gehad en iedereen had even een momentje aan een ander gedacht! De leerlingen waren gelukkig met zichzelf en met de anderen.

Ongeveer tien jaar later toen de leerlingen allang van school waren kreeg de juf een bericht. Een van de leerlingen die in het leger was gaan werken was omgekomen in oorlogsgebied.  Ze kreeg de uitnodiging voor de begrafenis van de jonge soldaat en ze ging uiteraard. In de kerk was het overvol met vrienden en oud klasgenoten. Iedereen liep langs de kist om hem zijn laatste eer te bewijzen. De Juf ging als laatste en bad voor hem.

Bij de koffietafel kwam een collega-soldaat naar de juf en vroeg: “Bent u de juf van Mark?” Ja zei ze!
Hij zei; “Mark heeft het heel vaak over u gehad toen we in Afghanistan zaten.  Daarna was er nog een gelegenheid om de familie van Mark te condoleren. Toen de juf bij de ouders van Mark kwam sprak ze haar aan.  Mark z’n vader haalde zijn portemonnee uit zijn broek en zei: “We willen u iets laten zien. Dit vonden we toen we door zijn spullen gingen! Het was een sterk verouderd, veelgebruikt en bij elkaar geplakt blad. Welke duidelijk zichtbaar vaak opengevouwen in weer dichtgevouwen was.  De lerares wist meteen dat dit het Blad was waarop alle goede, opbeurende en positieve dingen stonden die zijn klasgenoten destijds op hadden geschreven.  De moeder van mark zei: “bedankt dat u dit hebt gedaan!” Zoals u kunt zien heeft dit blad heel veel voor Mark betekent. Weet u; Mark was op school geen populaire jongen, maar dit raakte hem enorm!

Toen ze uiteindelijk buiten kwam zag ze daar de oud medeleerlingen van mark staan en even was haar klas weer bij elkaar. Ze ging er bij staan en het volgende gebeurde;  Charlie lachte een beetje en bekende: Ik heb mijn lijst ook nog.  Hij zit in de bovenste la van mijn bureau. De vrouw van Joost zei: “Joost vroeg me om de lijst in ons trouwalbum te plakken. Marlie vertelde vervolgens dat ze hem in haar dagboek had geplakt en zo wist iedereen wel iets te vertellen en hadden de meesten hem dus nog steeds thuis.
De juf barstte in tranen uit en ging erbij zitten. Ze huilde om Mark en al deze klasgenoten die hij nooit meer zou zien.

In het samenzijn met elkaar vergeten we vaak  dat ieders leven eens zal eindigen. Daarom is het zo belangrijk  dat we de mensen die we liefhebben, zeggen dat ze speciaal, bijzonder en belangrijk voor ons zijn. Zeg het ze voordat het te laat is!

Ik vind ons allen hier vanavond aanwezig SUPER SPECIAAL.  EET smakelijk allemaal!