Bel 0314 389100 of e-mail naar info@prakticon.com

Soms ontmoet je een persoon in je leven waardoor je leven veranderd.

Geplubliceerd op: 25-06-2013

 

 

 

 

 

 

 

Een vriendin en oud collega van mij werkt momenteel in Accra, Ghana.

Ik wil jullie haar brief niet onthouden. Misschien maakt het ons er weer bewust van hoe goed wij het hier hebben ondanks …………

Alvast een fijne vakantie. Gr Eelco

 

Soms  ontmoet je een persoon in je leven waardoor je leven veranderd .
Naast de straatkinder projecten werk ik op een school als special need leerkracht.
Younis is mijn collega.
Zoals velen reizen ze uren met een busje naar hun werk. Er is geen openbaar vervoer.Er rijden aftandse busjes , uit het raam schreeuwen ze waar ze naar toe gaan. Als je mee wilt houd je je hand omhoog!
Younis is 20 jaar geleden gevlucht uit Liberia.
Hij woont op het vluchtelingen kamp ver buiten Accra. Hij vertrekt om 3.00 snachts om op tijd op school te zijn ( 8.00) hij vertrekt om 16.00 en komt om 21.00 uur weer thuis.
Hij woont daar samen met zijn vrouw Pauline , en twee kinderen.
Het meisje is zwaar spastisch, heeft nu fysiotherapie dankzij Liliane fonds, en moet gedragen worden.
Pauline heeft vorig jaar een ongeluk gehad en is half blind.
Ze wonen in een platen hutje en de woonomgeving is onveilig.
Er zijn gewelddadigheden en vaak geen water en stroom.
Younis maakt zich veel zorgen , heeft veel taken op het kamp , en hij wil zoveel mogelijk voor zijn dochter doen.
Onlangs vertelde hij mij dat zijn dak was ingestort met de eerste moessonregenbui.
Op school is hij een geweldige leerkracht.Een natuurtalent.
Hij is geweldig met studenten die behoorlijke gedrags problemen hebben , en hij maakt behaviourplannen waar ik van onder de indruk ben.
De laatste weken voelde hij zich niet goed.
Hij klaagt nooit , vertelt niets over zijn prive leven. Zijn leven op het kamp is zo anders en is een survival die met niets is te vergelijken , zelfs niet met het arme simpele leven van een Ghanees , die vaak per dag leeft.
Ik heb hem vitaminen gegeven, omdat zijn mond stuk was van binnen en hij niet kon eten.
Hij zei iedere keer dat het wel beter ging, maar elk vrij moment lag hij met zijn hoofd op tafel.
 Maandag kwam ik op school en hoorde ik dat hij een hart aanval had en half verlamd was.
Als vluchteling , geen legale status, geen geld  geen verzekering is er geen oplossing.
Als je niet naar een ziekenhuis gaat dan sterf je.
Zijn vrouw is met een taxi naar een ziekenhuis gegaan , en Mandy mijn directeur heeft de ct scan laten doen ,en andere testen, om te kijken wat de overlevings kansen zijn.
Hij is nu in het Korle Bu hospital en ik ben gister naar hem toegereisd met Suzanne, de teacher waar hij het meest mee samen werkt.
We waren niet alleen,want Mike, driver van school, kwam ook met 5 collega’s .
We kwamen boven en er was weinig van hem over.
Hij lag te slapen, ik heb een beetje gepraat , hij werd wakker en vroeg direct naar zijn leerlingen.
Hij vertelde over zijn enorme hoofdpijn, probeerde te vertellen over alles wat er was gebeurd, werd zo moe en viel weer in slaap. Hij had het te warm, we zijn met T shirts gaan wapperen en Suzanne begon zachtjes te zingen, en langzaam gingen we allemaal meezingen.
In Ghana zingt men altijd samen en dat is zo krachtig en prachtig.
Younis sliep weer even.
Ik heb hem gezegd geen zorgen te maken , veel te slapen,want voor de rest zorgen wij.
Zo’n bijzonder mens die zoveel voor onze kinderen, zijn eigen kinderen en gezin betekent, zoveel doorstaan heeft om uiteindelijk een vrij leven te hebben voor zijn gezin , heeft dit alles niet verdiend!
Deze gedachten wil ik graag delen omdat kinderen met special needs / special onderwijs heel speciale aandacht nodig hebben. Dit kan je alleen als je enorm veel om ze geeft en elke dag opnieuw kan staren met ze.
Op de terugweg kwamen we weer in een regen bui en het verkeer ging stap voets, soms met milli meters en het duurde 4 uur voordat ik thuis was.
Suzanne had nog 2 uur te reizen , en ik kon voelen hoe zwaar dit reizen moet zijn geweest voor Younis.
Elke dag 10 uur in 4 verschillende busjes om op tijd te zijn.
Hij was totaal uitgeput, wilde er zijn voor de school en zijn gezin..
Ik hoop zo dat hij er door komt.
Vandaag heb ik met Mandy het plan gemaakt naast de school een soort  kosthuis op te zetten voor studenten die heel erg ver wonen en daar kunnen zijn door de weeks. Als Younis opknapt zou hij daar kunnen  gaan wonen met zijn gezin en kan zijn dochter van alle faciliteiten van de school gebruik kunnen maken.Hij moet dan eerst een legale status krijgen.
Dus werk aan de winkel.
Er zijn op deze aarde plekken waar het zo arm en zo onmenselijk is om te wonen.
Ik zie ze, ruik ze , maar ga ook weer naar mijn huis……
Erica
    Delen via: